Problematische polder
Tijdens de uitvoering van Plan De Venen bleken in de polder problemen te zijn met de waterkwaliteit en de bodem. In Groot Mijdrecht komt een hoeveelheid kwel naar boven die vijf keer zo groot als in andere droogmakerijen. Een belangrijk probleem daarbij is dat het kwelwater brak is. Daarnaast daalt door het ontbreken van een kleilaag de bodem in delen van de polder. Deze bodemdaling is in het oostelijk deel zo sterk dat (bij ongewijzigd peil) landbouw op termijn niet meer mogelijk is.
Zoeken naar een oplossing
De afgelopen jaren is gezocht naar een strategie die de problemen in de polder Groot Mijdrecht Noord oplost en die haalbaar is. Daarvoor zijn zes strategieën ontwikkeld. Omdat er vooral bij de bewoners uit het gebied twijfels waren aan de onderbouwing van de mogelijke oplossingen is in 2007 door een commissie van deskundigen onder leiding van oud-minister Remkes het hele proces nog eens onderzocht. De commissie heeft in januari 2008 haar bevindingen gerapporteerd en aanbevelingen gedaan voor aanvullende onderzoeken. Deze zijn in 2008 uitgevoerd. Eind 2008 bleek dat geen van de strategieën een duurzame oplossing biedt en/of financieel haalbaar is. Daarom hebben Provinciale Staten in december 2008 besloten een combinatievariant te laten onderzoeken. Gebleken is dat de drie onderzochte combinatievarianten geen van alle voldoen aan de randvoorwaarden die door Provinciale Staten vooraf gesteld zijn. Alle onderzoeksrapporten zijn terug te vinden onder Documenten.
Plan De Venen met technieken
Op 6 juli 2009 besloten Provinciale Staten verder te gaan met het uitvoeren van Plan de Venen en Herijkt Plan de Venen 2007 in de polder Groot Mijdrecht Noord. Hiermee realiseert de provincie de natuuropgave die zij in dit gebied heeft. Om de problemen van de zoute kwel toch enigszins te beperken, onderzoekt de provincie, samen met het waterschap, welke technische maatregelen voor de korte termijn haalbaar zijn. Daarbij wordt bekeken of de scheiding van zoete en zoute kwel mogelijk een oplossing kan bieden. Voor de langere termijn wordt aangesloten bij de verkenning van het Rijk naar oplossingen voor een duurzame zoetwatervoorziening in Nederland.
Klik hier om het volledige besluit van Provinciale Staten van 6 juli 2009 te lezen.
Scheiding zoete en zoute kwel
In het statenbesluit van 28 juni 2010 is opgenomen dat een besluit over eventuele toepassing van het principe van scheiding van zoete en zoute kwelstromen uiterlijk december 2010 zal worden genomen op basis van de resultaten van onderzoek van AGV. Uit analyse van AGV blijkt inmiddels dat de voordelen niet duidelijk opwegen tegen de volgende nadelen en de kosten:
- bij het scheiden van zoet en zout kwelwater zullen de zoutconcentraties in de Waver, Oude Waver en Winkel beduidend hoger worden. Dit betekent ook een hogere zoutbelasting van de aangrenzende poldergebieden en de Botshol. Aanleg van een brede watergang in de oostelijke randzone is ongewenst vanwege risico op wellen en instabiliteit van de bodem
- extra compartimentering heeft nadelige gevolgen voor natuur en beheer
- afvoer van zoet water uit GMN is voor de ontwikkeling van natuurwaarden in GMN-oost zelf (waarschijnlijk) ongunstig
- de maatregel betreft niet alleen GMN-oost, maar heeft vooral ook gevolgen voor de waterhuishouding van Groot Mijdrecht Zuid.
De kosten voor het scheiden van de zoete en zoute kwel zijn hoog en worden indicatief geraamd op 2,5 á 3 miljoen euro.
Vanwege al deze nadelen is geconcludeerd dat het niet zinvol is verder te gaan met het uitwerken van deze maatregel.
De Veenribbenvariant
Bij deze variant zal, door het afgraven van de bodem (30 cm in zone 1), de kwel enigszins toenemen. We gaan ervan uit dat de kwel netto niet toeneemt, maar dit wordt nader onderzocht. Hierbij worden ook de effecten op de grondwaterstand in de omgeving van GMN-oost doorgerekend. De verwachting is dat eventuele effecten marginaal zullen zijn en zo nodig met eenvoudige inrichtingsmaatregelen goed te ondervangen.